Je gezicht laten zien in ’t dorp

In de omgeving wordt 2 keer per jaar een wandelweekend georganiseerd. Ik ben vrijwilliger in het dorp dat ons zo hartelijk heeft verwelkomd. Je gezicht en inzet laten zien aan de mensen die ons ‘het beste gunnen’ is een positieve spiraal van integratie; ik doe het meer en meer voor mezelf!

Begin april serveer ik als vrijwilliger tijdens de Ronde des Moulins koffie, fris en taart aan wandelaars vóór hun vertrek. Ik sta op zaterdag in mijn eentje achter de counter, waar in 90 minuten zo’n 250 (!) wandelaars voorbij schuifelen. Om dan èn de bekers en schalen gevuld te houden èn een praatje te maken (“Ik hoor dat u niet uit Frankrijk komt?” of “Madame, is de zon al onderweg?”) dat is best aanpoten. Op zondag zijn we met z’n drieën en loopt het op rolletjes. Een tijdsinvestering van drie keer 2 uur… (natuurlijk ging er een vergadering aan vooraf!), maakt mij ‘vrijwilliger van de Molen-ronde’. En in 2 ochtenden hoor ik zo’n 300 keer “merci bien, c’est très gentille !”.

Taart en koffie serveren aan de wandelaars

 

Ik ben ook vrijwilliger bij de Ronde des Villages. Zelfde principe maar nu lopen de wandelaars van Salle de Fête naar Salle de Fête, die één weekend ingericht zijn als horeca gelegenheden met ambachtelijk-regionale hapjes èn decoraties. Ons dorpje Jayac staat – volgens de organisatie van Jayac- bekend als de feestzaal met Het Beste Buffet en De Mooiste Decoraties. Afgelopen jaar stond er een tiental vogelverschrikkers, omringd door zonnebloemen van papiermaché (tja…). Er is een parallel te trekken met de carnavalswagen in Nederland qua trots, energie en voorbereiding!

Verslag in het dorpsblaadje van Jayac

De wandelaars mogen zelf hun start-dorp kiezen, drinken in het tweede dorpje hun tweede bakje koffie, krijgen een likeurtje en buffet in de derde Salle de fête, taart-als-toetje bij de vierde stop en – als ze het halen- een snack in het vijfde dorp. Het hele weekend rijden er pendelbussen om de wandelaars terug naar hun auto te brengen.

Als vrijwilliger breng je zelfgebakken taarten mee, help je bij het uitstallen/ serveren en bij de voorbereidingen voor de volgende ‘gang’. Tussen 8.00 en 12.00 uur worden eendjes gegrild, merveilles (platte oliebollen) gefrituurd, enorme terrines met soep gekookt en schalen met kaasjes en bonbons klaargezet. Dit allemaal in een gemoedelijke sfeer met veel gesprekjes en complimenten over en weer. Ieder heeft z’n aandachtsgebied; zo schenk ik de notenlikeurtjes uit. Trots en met een knipoog vertel ik de wandelaars dat ze geluk hebben: zij gaan eten van Het Beste Buffet!

Op zondag staan de ingrediënten van de maaltijd al klaar en komen Chris en ik enkel om de likeurtjes te schenken. We komen een uur te vroeg, voor een uitgebreid rondje aandacht langs de organisatie en vrijwilligers: hoe kijken ze terug op gisteren, hoe druk is het vandaag? Ik poets de toiletten en na een uurtje proosten met de wandelaars zit onze ‘goede daad’ er al weer op. Tijdsinvestering van ons samen: 15 uur, inclusief taarten bakken.

Het is allereerst een prachtig initiatief: de wandelaars zijn ontzettend enthousiast en dankbaar. Zij kunnen voor een paar tientjes een weekend lang wandelen, eten & drinken. Fijn om hier als vrijwilliger een bijdrage aan te leveren.

Ten tweede creëren we goodwill in ons dorp Jayac. We zijn ‘die Hollanders met die Glamping die hun best doen om er bij te horen’. Juist omdat we het met plezier doen, komt het goed over. Het is geen toneelspel, het is een actieve manier van integreren. De organisatie en vrijwilligers (allemaal 50/60 plussers behalve wij) vertellen aan anderen dat we er bij waren. En als ze zelf niet in de gemeenteraad zitten, dan hun zoon of dochter wel!

De mensen van Jayac ‘gunnen ons het beste’. Komen met adresjes, met informatie, met uitnodigingen, met een zakje ‘buit’ van de jagersclub…. ‘Beter een goede buur dan een verre vriend’ klopt al helemaal wanneer je het als buitenlander nog moet uitzoeken…

En dan staan de jagers met een stuk hert voor de deur…

 

De vragen die we stellen, gesprekjes die we voeren… daar verbetert onze kennis van het Frans door. De taal, maar ook de Franse gewoontes ga ik meer en meer waarderen. We gaan naar de Bingo avond, naar de kranslegging op de Franse bevrijdingsdag, naar het kampvuur met avondpicknick van Saint Jean.

 

Kampvuur van St Jean maakt kortste nacht nog korter….

 

Officieel omdat we ons gezicht willen laten zien, maar we genieten oprecht van de kneuterigheid en hartelijkheid die met ons gedeeld wordt. Het jaar erop kijken we er naar uit en nemen we introducés mee. De trots en energie (het chauvinisme?) van de Fransen werkt aanstekelijk!

Jilke met vriendinnetje Amélie