Zo kochten wij La Mauratie

Tussen ons eerste bod op La Mauratie en de uiteindelijke sleuteloverdracht zit ruim 9 maanden: het is een stressvolle periode met veel meer contactmomenten dan verwacht. 

Toekomstig woonhuis/ vrijstaande gîte

In de blog ‘Zo vonden wij de locatie van onze Glamping’ beschrijf ik het zoekproces naar La Mauratie en Jayac. In maart 2010 brengen we een bod uit, 60.000 euro onder de vraagprijs, dat wordt ‘afgewezen’. Ons tweede bod is niet veel hoger, maar we zien af van de noten boomgaard aan de rand van het terrein. Hierop volgt een tegenbod zonder dit stuk grond, zo’n 40.000 euro onder de vraagprijs, met de waarschuwing ‘dat de lente nieuwe bezichtigingen zal brengen’. Ik krijg daar de zenuwen van, maar Chris is vanuit zijn werk gewend om te onderhandelen en hij stelt strategisch: “Dit blijft ons bod, mochten de bezichtigingen op niets uit lopen kunt u contact met ons opnemen”.

Enkele weken later komt de makelaar er bij ons op terug: hij ziet af van een deel van zijn provisie en heeft de eigenaren nog 5.000 euro richting ons bod kunnen bewegen. We besluiten er voor te gaan. We lezen de mail 3 keer over en drukken samen op de ‘verzendknop’.

Het huis is precies 100 jaar ouder dan Chris!

 

Half april vliegen we op vrijdagochtend naar Bergerac waar we een auto huren en naar Jayac rijden. We krijgen die ochtend de sleutel van onze makelaar en hoeven die op maandagmiddag om 13.00 uur pas weer in te leveren. Dan hebben we een afspraak bij de notaris in Salignac, om de Compromis de Vente (het voorlopige koopcontract) te tekenen! Om 19.00 uur ’s avonds zullen we weer terugvliegen, zodat het ons maar 2 vrije dagen kost. De kinderen logeren bij opa en oma.

Met de makelaar uit Jayac kiezen we een architect en ondernemers voor (de vergunningsaanvraag voor) het huis, de sceptic tank en het zwembad. Hij assisteert ook bij het eerste bezoek aan de burgemeester die ons verzekert dat de bouw- , camping- en drankvergunningen geen probleem zullen zijn in Jayac. Jayac bestaat uit zo’n 270 inwoners met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar, dus we zijn van harte welkom! De burgemeester laat ons in zijn rommelige kantoortje in de plaatselijke basisschool op zijn kadastrale kaart zien dat er geen mestrechten op de grond rond ons huis rusten en dat is heel belangrijk: bouwvergunningen worden in agrarisch gebied enkel afgegeven in zo’n ‘mestvrije cirkels’.

In Nederland regelt een adviseur voor Franse hypotheken voor ons een tweede huis hypotheek op basis van onze huidige banen. Dat wij die banen kort na het verkrijgen van de hypotheek zullen gaan opzeggen, dat interesseert de bank niet, zo lang we de aflossing maar op tijd betalen. Om La Mauratie nu wel als vakantie woning te presenteren, zorgen we dat op de gevraagde foto’s de varkensschuren net even buiten het beeld vallen. En op de offertes van de aannemers ‘ontbreekt’ de sceptic tank voor 15 families.

Wel of niet geschikt voor hypotheek aanvraag?

We hebben een heerlijk weekend op La Mauratie, voelen ons ‘thuis’. We picknicken in de zon, meten alle ruimtes nog eens op de centimeter nauwkeurig op, kijken door de spinnenwebben heen en ‘plaatsen’ al tussenwanden en tenten. De makelaar brengt het technisch rapport langs wat ons bevestigt dat fundering, muren en daken inderdaad goed zijn. Tijdens een wandeling vanaf het terrein blijkt het in en achter het bos nog veel mooier dan we hadden verwacht. Op zondagavond klinken we alvast op de aankoop: “We gaan het ècht doen!”

Toerist in ‘ons eigen bos’.

Op maandagmorgen is het koud. We hebben om 9.00 uur een afspraak op La Mauratie met de burgemeester en een vertegenwoordiger van de provincie. Zij zullen samen onze camping-vergunning beoordelen, die wij pas kunnen aanvragen wanneer wij officieel eigenaar zijn. Dat kan dus geen ontbindende voorwaarde zijn in het voorlopige koopcontract (de bouwvergunning bijvoorbeeld wel), maar we vinden een mondelinge toezegging van beide ambtenaren in elkaars aanwezigheid, voldoende ‘garantie’ dat e.e.a. zal gaan lukken. Vandaar deze afspraak op de dag van de ondertekening.

Aansluitend hebben we een afspraak met de architecten en aannemers (hun offertes hebben we nodig voor de hypotheek) maar als die om 10.00 uur aankomen, is de ambtenaar van de provincie nog niet gearriveerd. Na een telefoontje van de burgemeester komt zij om 11.00 met duidelijke tegenzin voorrijden. Met z’n tienen staan we buiten in de koude wind (Chris en ik, de burgemeester, de makelaar, twee architecten, twee aannemers, 2 eigenaren) en dan hoor ik haar zeggen in het Frans “Het gaat niet door, … niet mogelijk, … niets aan te doen”.

Het stro-land rechtsboven blokkeert de aankoop

Even denk ik dat ze een grapje maakt, maar daarvoor blijft het te lang stil na deze opmerking. Het is werkelijk een halve minuut stil. Dan vertaalt JP dat op de kadastrale kaart van de provincie geen mestvrije cirkel meer staat rond La Mauratie. De buren hebben ooit bemestingsrechten gevraagd en verkregen op land dat binnen deze cirkel ligt, en daarom mag er op La Mauratie niet verbouwd of zelfs gewoond worden. Wat?? Dat hadden die buren nooit mogen aanvragen, maar omdat het leegstaande Mauratie toen geen bezwaar gemaakt heeft, is de mestvrije cirkel van de provinciale kaart verwijderd. “U kunt de notaris maar beter afbellen”. Tien minuten later staan we met alleen de makelaar, de burgemeester en de eigenaren lamgeslagen voor het huis. Voor iedere mogelijke oplossing die we bedenken, hebben we de buren nodig, waarmee de eigenaren ‘geen contact hebben’. We besluiten dat de makelaar en één van de broers hen zullen benaderen, maar de makelaar waarschuwt ons dat het aanvechten via het Franse rechtssysteem, jaren kan duren.

Daar staan we dan. De burgemeester, met zijn niet kloppende cadestrale kaart, beloofde ons weken geleden om bij de provincie langs te gaan en dan komt dit feit vanmorgen pas boven tafel? We hebben er weken ‘liefdesverdriet’ van, want we hadden ons hart echt verpand aan La Mauratie.

Walnoten uit eigen tuin: voorlopig niet!

Chris weet me te overtuigen om in de meivakantie een pand te gaan bezichtigen waarbij we ooit nèt te laat waren. Dat pand is terug in de verkoop gekomen. Het niet erg authentieke maar prachtig gelegen huis heeft de mogelijkheid om van de huidige recreatieruimte een open loft-woning te maken. Een bijnaam is snel gevonden: de Loft. De verbouwingen zijn zelf te doen, de vergunningen zijn al rond, we moeten snel beslissen en we brengen – met ons hoofd- een bod uit. Het is misschien geen 9 zoals La Mauratie, maar wel een 7 en een half.

Bijnaam: de loft

 

Op de vrijdagavond na thuiskomst krijgen we een mail van de makelaar uit Jayac: “Dear Chris and Loes, the problems have been solved. Do you still want to buy La Mauratie?” Wat?? We zijn weer even sprakeloos als half april. Is het echt waar? Hebben we nu een boze buur of is het in goed overleg gegaan? Staat het op papier?

Op zaterdagmorgen horen we dat ‘de Loft’ in zee gaat met een andere koper. Geen probleem.. want La Mauratie is -met heel ons hart- onze eerste keuze. Na de garantie dat de mestrechten van de buren zijn verplaatst naar een ander stuk land, rijden Chris en ik begin juli 2010 ‘op en neer’ om Compromis de Vente te tekenen. Het is een officiëel gebeuren met de notaris achter een groot eikenhout bureau, één verkopende broer en z’n dochter met ons op de eerste rij stoelen en de twee andere broers en makelaar JP op de tweede rij. De notaris neemt zin voor zin van de tientallen pagina’s met ons door. Omdat Wim van Teeffelen, onze ‘Frankrijk-adviseur’ dat al voor en met ons gedaan heeft, kunnen we dit goed volgen. Ook het technisch rapport komt aan de beurt. We zetten beiden op iedere pagina, dus 60 keer, een paraaf voor akkoord!

Slecht geïsoleerd? Dat dachten we al !

Het voorlopig koopcontract is in Frankrijk een zeer belangrijk stuk: als de ontbindende voorwaarden zijn opgelost of gerealiseerd, is het huis van ons. Het ondertekenen van de ‘Acte authentique’ is dan vergelijkbaar met de ‘sleuteloverdracht’ in Nederland. De opmerkingen die Wim ons heeft meegegeven, worden ter plekke aangepast door de secretaresse van de notaris. Het geheel duurt bijna 3 uur. Eén van de hardhorende broers tikt me op m’n schouder en roept: “Mevrouw, er liggen nog goede lakens in de kast! Nog in het plastic! Hebben of opstoken?” Het is een serieuze èn gemoedelijke bijeenkomst.

De dochter heeft dik-bestempelde papieren van de provincie bij zich om aan te tonen hoe de mestrechten zijn overgedragen, maar de notaris heeft vooraf al aangegeven dat hij er op staat dat we wachten met de Acte Authentique tot de aanpassingen op de provinciale kaart zijn doorgevoerd. Aangezien dat uiterlijk op 1 januari gaat gebeuren, wordt half januari 2011 een datum geprikt voor de officiële overdracht. Dat komt ons goed uit: we kunnen al beginnen met vergunningen aanvragen (sturen we de dik-bestempelde papieren mee) maar hoeven nog geen dubbele maandlasten te betalen.

Hier fantaseren we de ’10-raampjes gîte’…

 

In augustus tonen we La Mauratie aan familieleden en vrienden die hun vakantie(route) daarvoor omgooien. Bij ieder bezoek brainstormen we over de inrichting van de gebouwen en het terrein. Zo ontstaat het idee om Place de la Famille daadwerkelijk een Frans dorpsplein te geven voor de open schuur, omzoomd met platanen.

Terug in Nederland vervelen we ons niet tot half januari: Voor de bouwvergunning hebben we door een architect goedgekeurde tekeningen nodig. We vinden er één waarbij Chris als bouwkundig ingenieur zelf de tekeningen mag aanleveren, dat levert ons een kostenbesparing èn de regie op. Chris is enkele maanden bezig met de Autocad tekeningen in de avonduren: de natuurstenen gevels en 19e eeuwse dakraampjes zijn verre van standaard. Op de begane grond van het woonhuis zijn nu 3 kleine slaapkamers, een gang, een keuken en een smidse. Dat wordt 1 grote woonkamer met open keuken (onze gewenste ‘loft’!) en een doorgang naar de smidse die wordt verbouwd tot bijkeuken, garderobe en toilet. Boven op zolder, nu één grote opslagruimte, komen 3 slaapkamers, een badkamer en 5 extra dakramen. Door verschillende offertes voor de verbouwingen aan te vragen, regel voor regel door te spitten en te vergelijken, besparen we op papier al veel geld.

Vooraanzicht vrijstaande gîte door Chris

En dan, half januari 2011, krijgen we de sleutel. Na een rondje over het terrein en de gebouwen rijden we naar Salignac. Zelfde notaris, zelfde ruimte, zelfde aanwezigen… maar nu staan we in 30 minuten weer buiten: enkel de ontbindende voorwaarden worden ‘afgetikt’, en wie er wat (terug)betaalt qua gas-water-licht en belastingen.

Wij hebben het aankoopbedrag vooraf moeten overmaken. De notaris schrijft voor de bejaarde broers een chèque uit… 3 dunne papiertjes, ieder ter waarde van 1/3 huis. Ze worden in de borstzakjes gepropt alsof het ‘tientjes’ zijn… Welkom in Frankrijk!