Zo vonden wij de locatie voor onze Glamping

Een zoektocht die met ‘werkvakanties’ begint, wordt steeds intensiever. We zetten ons Nederlandse huis in de verkoop, zodat we vanuit een huurhuis ‘snel’ naar Frankrijk kunnen vertrekken. Dan duurt het nog bijna 2 jaar voor we ons eerste bod uitbrengen op La Mauratie in de Dordogne.

2005-2007: We gaan voorzichtig op zoek naar een bouwval in Frankrijk, waarin we ‘over een paar jaar’ appartementen kunnen gaan verhuren. In onze vakanties speuren we naar op internet gevonden panden met vaak niet meer dan de aanwijzing ‘3 km buiten dorp X’. Er staan doorgaans weinig overzichtsfoto’s bij een advertentie, omdat de makelaar niet wil dat je het pand zonder hem bezoekt. We vragen de bakker van dorp X of hij de foto’s herkent en klimmen over het hekwerk als een pand leegstaat. We visualiseren hoe we een pand en de bijgebouwen gaan inrichten, halen folders over de omgeving bij het VVV kantoor, maken sfeerfoto’s en geven op een landkaart de omliggende dorpjes een kleurencodering voor de aanwezigheid van een supermarkt, school en/of gezellig pleintje. Met de lease auto van Chris als ons kantoor, genieten we van deze ‘werkvakanties’. We regenen twee keer weg in Noord Frankrijk en vinden het niet toeristisch genoeg, dus we zakken steeds verder af naar het zuiden.

De dorpjes krijgen een kleurencodering

2008-2009: In Nederland schrijven we een ondernemingsplan en we verkopen ons zelf gerenoveerde jaren ’30 huis. We gaan vanuit een huurhuis, een peuter èn een baby rijker, op zoek naar een oude boerderij in de Dordogne. Met aantrekkelijke bijgebouwen en een vlak terrein rondom voor 6 tot 12 safaritenten. Dichtbij een dorpje met basisvoorzieningen en in de buurt van een toeristisch stadje.

We sturen een standaard briefje in het Nederlands, Frans en Engels naar een tiental makelaars als we een interessant pand zien op hun website: “Dit zijn we, dit zoeken we, voldoet dit pand aan onze eisen? Andere suggesties zijn welkom!” Op de vraag hoe de gebouwen ten opzichte van elkaar, de weg en de buren gelegen zijn, sturen de meeste makelaars een ‘plan de cadastre’ op. Voor Chris is het dan de sport om het terrein te vinden op Google Earth en de omgeving te scannen op kippenfarms, vuilnisbelten, spoor- en snelwegen. Hoogstens 1 op de 10 informatie verzoeken mondt uit in een bezichtiging (en dan nog vaak van een ander pand!).

‘Pruimenboerderij’ gevonden op google earth

Tijdens een bezichtiging lopen we brainstormend en herindelend door woonhuis en schuren. ’s Avonds gaat de laptop aan en wordt er eerst een bijnaam verzonnen voor het pand. Namen als ‘Paard Op De Weg’ (boerderij aan doodlopende weg waar we uit moesten stappen om een paard weg te duwen) en ‘Eigen Vallei’ (boerderij met aan alle kanten heuvels) helpen ons om ook maanden later een pand weer snel te visualiseren.

 

Bijnaam: Witte Pilaren

Vervolgens wordt er een tabel ingevuld die weinig aan het toeval overlaat: 30 eisen en wensen staan vermeld, zoals toeristische plaats op minder dan 15 km, minimaal 1,5 Ha afwisselend terrein, minimaal 300 m2 aan bijgebouwen, geen nabije buren, goede fundamenten/buitenmuren en de financiële haalbaarheid. Deze items krijgen ieder een -, + of ++. Ook subjectievere punten zoals ‘voelt dit pand als een woonhuis in de winter’ en ‘wat is de toekomst qua uitbreidingsmogelijkheden en verkoopbaarheid’ komen aan bod. Slechts enkele panden overleven een dergelijke analyse en worden voor een tweede maal bezocht. Bij de meeste panden wordt de makelaar via de mail uitvoerig bedankt voor de bezichtiging met opgaaf van onze plus- en minpunten en de vraag ‘ons op de hoogte te houden wanneer een nog beter pand beschikbaar komt’. We ontvangen wekelijks ‘tips’ voor nieuwe panden. Hoewel de makelaars duidelijk voor ‘kwantiteit’ gaan ipv ‘kwaliteit’ (de panden voldoen vaak aan ENKELE van onze EISEN), geeft het feit dat er iemand meedenkt toch energie.

Bijnaam: Zonnebloem-helling

Het eisenpakket wordt steeds gerichter, het zoekgebied steeds kleiner. In oktober 2009 rijden we naar Eymet ten Zuid-Westen van de Dordogne voor een ‘potentiële camping’ waarbij het grondwerk al is gebeurd (sceptic tank, camper-proof wegen, prachtig zwembad) en de vergunningen voor ‘camping commercial’ zijn over te nemen. De eigenaren willen snel remigreren naar Engeland, dat klinkt als een buitenkansje.

De dag ervoor plannen we een bezichtiging met een makelaar uit Jayac en die brengt ons NA een teleurstellend bezoek aan een pand dat de bijnaam ‘Vochtig Door Rots’ krijgt, naar La Mauratie; het pand dat we uiteindelijk gekocht hebben. Deze boerderij in Jayac is voor mij een ‘coup de coeur’ (liefde op het eerste gezicht). Ik visualiseer de tientallen luikjes van de natuurstenen schuren al in het lavendelblauw, het uitzicht is prachtig en onze bijnaam ‘de Balzaal’ verwijst naar een statige, aan één kant volledig open schuur, waarin een traktor rondjes kan draaien. Het eerste contact met de 3 bejaarde broers die hun ouderlijk huis nog iedere week bezoeken en onderhouden verloopt in een onverstaanbaar binnensmonds dialect aangevuld met handen en voeten. Dat het huis al tientallen jaren leegstaat blijkt o.a. uit het (niet) aanwezige sanitair: de spoelbak in de keuken is de badkamer en de WC is een hokje van 1 m2 in de tuin! Maar, er ligt geen dakpan scheef! Het is duidelijk dat de broers hun verantwoordelijkheid voor het pand zeer serieus nemen.

La Mauratie, Jayac

De Camping’ bij Eymet, bezoeken we de volgende dag. Op een terrein van 5 Ha is één schuur half ingestort en moet het dak van de andere schuur ook vervangen worden. Het al ingedeelde terrein is overwoekerd en het ‘badgebouw’ bestaat uit een fundering en 8 betonnen muurtjes. Het huis is niet onaardig maar zeer onpraktisch ingedeeld en helemaal vol gestapeld met (tweedehands) horeca spullen. Bij de analyse ’s avonds blijkt ‘de Balzaal’ veruit de beste optie tot nu toe, voor een kleinschalige camping. Maar… de commerciële camping lonkt. Meer inkomsten, ook buiten de zomermaanden. Stel dat we de tweede schuur van ‘de Camping’ opknappen tot woonhuis, en het huidige huis verbouwen tot 2 gîtes?

We plannen voor ‘De Camping’ een tweede bezichtiging in de kerstvakantie. Er ligt een dikke laag sneeuw, ook IN de beide schuren en het badgebouw van ‘de camping’. Dat is schrikken! De architecten die betrokken waren bij de aanvraag van de campingvergunning kunnen hun ideeën niet zo maar los laten van een snackbar en ommuurde parkeerplaats in de schuur die wij tot ons woonhuis willen verbouwen. We hebben duidelijk geen klik en onvoldoende budget voor de door hen opgestelde plannen. Het voelt helemaal niet goed om zo in iemands mislukte droom te stappen! We gaan voor ‘de Balzaal’ in Jayac!

De mislukte droom van iemand anders afmaken?

 

Begin februari en eind maart 2010 bezoeken we La Mauratie voor de 3e en 4e keer. Steeds in een ander gezelschap (ouders, kinderen, vrienden). De eigenaren hebben flink opgeruimd, maar op ons verzoek alles van hout laten staan: kasten, wijnvaten, paardenwagens en honderden meters ‘sloophout’ die we kunnen gebruiken voor meubels, boomhutten en omheiningen. Een autowrak, olievaten en grote stapels vodden zijn naar de sloop gebracht of opgestookt. Het goede gevoel wordt sterker en sterker: de open schuur is ideaal voor eten en spelen, de varkensstal op de schuine helling gaan we afbreken om in de natuurstenen fundamenten het zwembad te bouwen, in de varkensstal achter de open schuur komen de badkamers voor de tenten. Terug in Nederland maken we een globale begroting voor het grondwerk, zwembad, huis, 3 gîtes en 10 safaritenten en we doen een bod, zo’n 60.000 euro onder de vraagprijs. Onder voorbehoud van de benodigde vergunningen.

Duimen maar!

In de blog ‘Zo kochten wij La Mauratie’ lees je het vervolg…